Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς: ''Η Αγιότητα είναι ο προορισμός μας''

 

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026, εκδήλωση τιμής της Αγίας Οικογενείας του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, προστάτου των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολών Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η Εκδήλωση, έγινε σε συνεργασία με το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Διονυσίου Πειραιώς, όπου συμμετείχαν τα χορευτικά συγκροτήματα ενηλίκων των Ιερών Ναών: Καθεδρικού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, Μητροπολιτικού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, Αγίου Νικολάου συμπολιούχου Πειραιώς, Προφήτου Ηλιού Καστέλλας, Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου, Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, Αγίας Σοφίας Πειραιώς, Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως, καθώς και η χορωδία ενηλίκων του Ιερού Ναού Παναγίας «Ρόδον το Αμάραντον» Πειραιώς.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την ευλογία και κοπή της Αγιοβασιλόπιτας των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολών Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως συμπαραστατούμενος από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννου Παναγιώτου και τον διευθυντή των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Σιγάλα.

Απευθυνόμενος προς όλους τους υπεύθυνους Ιερείς των Κέντρων και στους παρευρισκόμενους ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ των άλλων, είπε: Σήμερα είναι μια πολύ όμορφη ημέρα χαράς, γιατί τιμούν οι Σχολές Γονέων εσάς τους γονείς. Εσάς οι οποίοι είστε τα ιερά κέντρα του ιερού και μεγαλειώδους θεσμού της οικογένειας που είναι το κύτταρο της ζωής. Εσείς που είστε συνδημιουργοί με τον Θεό, όχι κάποιων γηίνων πραγμάτων, αλλά αιωνίων ανθρώπων.

π. Φιλήμων, η αγαπη για την Πατρίδα.

 

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο της Δικαιοσύνης

 

 

του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή, Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας-Επισκέπτη Καθηγητή Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών

---

Με αφορμή εκκρεμείς προσφυγές ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων, όπως οι ιερές εικόνες, στον χώρο απονομής της δικαιοσύνης εγείρει κατά καιρούς ζητήματα που άπτονται του πυρήνα της δικαστικής λειτουργίας και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Η αξιολόγησή της δεν μπορεί να γίνεται με όρους ιδεολογικής ουδετεροποίησης του δημόσιου χώρου, αλλά απαιτεί συστηματική προσέγγιση με βάση τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας, τις εγγυήσεις της δικαστικής αμεροληψίας και τη σχετική νομολογία- ιδίως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η θρησκευτική ελευθερία, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 13 του Συντάγματος, περιλαμβάνει τόσο τη θετική όσο και την οιονεί αρνητική της διάσταση.

Στο πλαίσιο της δικαστικής λειτουργίας, η λεγομένη αρνητική έκφραση της θρησκευτικής ελευθερίας συνδέεται με το δικαίωμα του διαδίκου να δικάζεται από δικαιοδοτικό όργανο που είναι και εμφανίζεται αμερόληπτο.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν έγκειται στην υποκειμενική ενόχληση του διαδίκου, αλλά στο αν η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων είναι ικανή, κατά αντικειμενική κρίση, να επηρεάσει τη δικαιοδοτική λειτουργία ή να κλονίσει την εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει διαμορφώσει ένα σαφές ερμηνευτικό πλαίσιο. Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η αρχή του περιθωρίου εκτίμησης των κρατών σε ζητήματα σχέσεων κράτους και θρησκείας.

Στην απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας (2011, Ευρεία Σύνθεση) κρίθηκε ότι η παρουσία του σταυρού στις σχολικές αίθουσες δεν συνιστά, αφ’ εαυτής, παραβίαση της Σύμβασης, καθώς πρόκειται για παθητικό σύμβολο, στερούμενο εξαναγκαστικού χαρακτήρα.

Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η ουδετερότητα του κράτους δεν ταυτίζεται με την πλήρη αποθρησκειοποίηση του δημόσιου χώρου, αλλά με την απουσία καταναγκασμού.

Ανάλογη διάκριση μεταξύ παθητικής παρουσίας συμβόλων και ενεργού κρατικής επιβολής θρησκευτικής έκφρασης απαντά και σε άλλες αποφάσεις, όπως στις υποθέσεις Dahlab κατά Ελβετίας και Eweida και λοιποί κατά Ηνωμένου Βασιλείου.

Η προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν τεκμαίρεται, αλλά προϋποθέτει συγκεκριμένη και αποδείξιμη επίδραση στην ελευθερία συνείδησης ή στη λειτουργία του θεσμού.

Στο ελληνικό δίκαιο, η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει διαμορφώσει αντίστοιχη λειτουργική αντίληψη.

Από το μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπους.

  

Όταν ο Άγιος Χαράλαμπος οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης για να αποκεφαλιστεί (σε ηλικία 113 ετών!), ζήτησε λίγο χρόνο για να προσευχηθεί. 

Κατά τη διάρκεια της προσευχής του, ο ουρανός άνοιξε και εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός μαζί με πλήθος αγγέλων.

Η παραβολή των δύο χαμένων υιών και η πρόκληση της χάριτος σήμερα

 

 

Πρωτοπρεσβ. Χριστοφόρου Χρόνη

Εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου, (Δρ. Θεολογίας-Μ.Α. Φιλοσοφίας), Επίκουρου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής- Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

         Ένα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ζωής, ιδίως στον δυτικό κόσμο αλλά όχι μόνο, είναι η διάσταση ανάμεσα στην ομολογούμενη πίστη και τον τρόπο ζωής των χριστιανών. 

Οι ναοί δεν ελκύουν πλέον τα «πλήθη» που συναντούμε στα Ευαγγέλια, ενώ πολλοί άνθρωποι δηλώνουν ότι εκτιμούν τον Χριστό, αλλά δυσκολεύονται να εμπιστευθούν την Εκκλησία. Το ερώτημα είναι βαθύτερο: μήπως το πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο «έξω», όσο «εντός» της εκκλησιαστικής κοινότητας;

        Αφορμή για αυτόν τον προβληματισμό αποτελεί η ερμηνευτική προσέγγιση της παραβολής του Ασώτου Υιού. Αν η διδασκαλία του Χριστού παρομοιαστεί με λίμνη, η παραβολή του Ασώτου θα ήταν ένα από τα πιο καθαρά σημεία, όπου μπορεί κανείς να δει μέχρι τον πυθμένα. Η παραβολή αυτή δεν αναφέρεται σε έναν χαμένο υιό, αλλά σε δύο. Τόσο ο νεότερος όσο και ο πρεσβύτερος υιός βρίσκονται σε κατάσταση αποξένωσης από τον πατέρα, αν και με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

        Η παραδοσιακή έμφαση δίνεται συνήθως στον νεότερο υιό, ο οποίος εγκαταλείπει τον πατρικό οίκο, σπαταλά την περιουσία του και επιστρέφει μετανοημένος. Όμως ο πρεσβύτερος υιός, αν και παραμένει «εντός», ζει με καρδιά απομακρυσμένη από τον πατέρα. Η υπακοή του δεν είναι καρπός σχέσης και αγάπης, αλλά μέσο αυτοδικαίωσης και διεκδίκησης ανταμοιβής. Έτσι, η παραβολή αποκαλύπτει δύο μορφές πνευματικής απώλειας: την εμφανή και τη συγκαλυμμένη. 

        Η αποκάλυψη αυτή είναι κρίσιμη, διότι, όπως δείχνει ο ίδιος ο Χριστός, η πνευματική απώλεια του πρεσβύτερου υιού μπορεί να αποδειχθεί εξίσου, αν όχι περισσότερο, καταστροφική από εκείνη του νεότερου. Ο Χριστός απευθύνει την παραβολή πρωτίστως στους Φαρισαίους, όχι για να τους καταδικάσει, αλλά για να τους φανερώσει την αληθινή τους κατάσταση και να τους καλέσει σε μετάνοια. Ο νεότερος υιός γνώριζε ότι είχε αποξενωθεί από τον πατέρα· ο πρεσβύτερος όμως δεν το γνώριζε. 

Και ακριβώς αυτή η άγνοια καθιστά την κατάστασή του τόσο επικίνδυνη. Οι πρεσβύτεροι αδελφοί δεν προσέρχονται στον Θεό για να Τον παρακαλέσουν να θεραπεύσει την κατάστασή τους. Δεν βλέπουν τίποτε το προβληματικό σε αυτήν, και αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αν γνωρίζεις ότι είσαι άρρωστος, μπορεί να πας στον γιατρό· αν δεν γνωρίζεις ότι είσαι άρρωστος, δεν θα πας και απλά θα πεθάνεις.

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ὁ Ἱερομάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν ἱερεὺς στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε ἐπὶ αὐτοκρατορίας τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Ὅταν τὸ ἔτος 198 μ.Χ. ὁ Σέβηρος ἐξαπέλυσε ἀπηνὴ διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος τῆς Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. 

Ὅμως ὁ Ἅγιος ὄχι μόνο δὲν τὸ ἔκανε αὐτό, ἀλλὰ ἀντίθετα ὁμολόγησε στὸν ἔπαρχο τὴν προσήλωσή του στὸν Χριστὸ καὶ δήλωσε μὲ παρρησία ὅτι σὲ ὁποιοδήποτε βασανιστήριο καὶ νὰ ὑποβληθεῖ δὲν πρόκειται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. 

Τότε ἡ σκοτισμένη καὶ σαρκικὴ ψυχὴ τοῦ Λουκιανοῦ ἐπέτεινε τὴν ὀργή της καὶ διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ φρικώδη βασανιστήρια στὸ γέροντα ἱερέα. 

Πρῶτα τὸν γύμνωσαν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Λουκιανός, παίρνοντας τὸ ξίφος του προσπάθησε νὰ πληγώσει τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὅμως ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν κρεμασμένα στὸ σῶμα τοῦ Ἱερομάρτυρα καὶ μόνο ὕστερα ἀπὸ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου συγκολλήθηκαν αὐτὰ πάλι στὸ σῶμα καὶ ὁ ἡγεμόνας κατέστη ὑγιής. 

Βλέποντας αὐτὸ τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δημίους πίστεψαν στὸν ἀληθινὸ Θεό.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

 

               

Ένα νέο μάθημα εισάγεται στα σχολεία από τη νέα σχολική χρονιά. Σε εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες ορίζουν ότι για όσους μαθητές υφίσταται δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, η ελληνική πολιτεία οφείλει να παρέχει ένα μάθημα Ηθικής, ετοιμάστηκε ένα πρόγραμμα σπουδών και το μάθημα πλέον θα διδάσκεται από την Τρίτη Δημοτικού έως και την Τρίτη Λυκείου.

                Φιλοδοξία του προγράμματος σπουδών είναι το μάθημα να ανταποκρίνεται στην πολυπολιτισμικότητα των καιρών, που απαιτεί σεβασμό και στις διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και στην αθεΐα, όπως επίσης και να μην μείνουν αναπάντητα, τουλάχιστον σε επίπεδο Ηθικής Φιλοσοφίας, ερωτήματα για τις σχέσεις πνεύματος και ύλης, ψυχής και σώματος, αλλά και για την ίδια τη φύση της ανθρώπινης σκέψης και πράξης. 

Παράλληλα, ο ρόλος και οι ποικίλες μορφές τέχνης, από τα παραδοσιακά θεμέλια της έννοιας του ωραίου, αλλά και την έκφραση του ιερού και της θρησκευτικής πίστης που λειτουργούν κανονιστικά, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη ερμηνείας και επαναπροσδιορισμού τους στις σύγχρονες συνθήκες. Γι’ αυτό φιλοδοξία του νέου μαθήματος είναι να βοηθήσει όσους το παρακολουθήσουν, να μάθουν στο να χειρίζονται ηθικά διλήμματα και ηθικά προβλήματα που εμφανίζονται στον δημόσιο χώρο και στην προσωπική ζωή, κυρίως όμως να μάθουν να ακούνε την άλλη άποψη, χωρίς να ταυτίζουν την Ηθική με τον ηθικισμό. 

Έτσι, στο σχολείο θα επανέλθει, σε εκτεταμένη μορφή, το μάθημα της Φιλοσοφίας, που παλαιότερα διδασκόταν στην Τρίτη Λυκείου, ενώ σήμερα μόνο όσοι ακολουθούν τη Θεωρητική κατεύθυνση έρχονται, έστω και αποσπασματικά, σε σε επαφή με τον φιλοσοφικό λόγο των αρχαίων Ελλήνων.

                Καλοπροαίρετα ερωτήματα ανακύπτουν από τα παραπάνω: το πρώτο είναι ποιοι θα διδάξουν αυτό το μάθημα; Στην πραγματικότητα δύο είναι οι κατηγορίες των εκπαιδευτικών που έχουν γνώσεις τέτοιους είδους: οι θεολόγοι, οι οποίοι στο Πανεπιστήμιο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, καταρτίζονται υποχρεωτικά  στον διάλογο με τη Φιλοσοφία και τα ηθικά ρεύματα, ακριβώς λόγω της ηθικής διάστασης της χριστιανικής πίστης και παράδοσης, και οι απόφοιτοι του τμήματος Φιλοσοφίας των Φιλοσοφικών σχολών, οι οποίοι όμως διορίζονται ως φιλόλογοι γενικά, μαζί με τους πτυχιούχους των τμημάτων Φιλολογίας και Ιστορίας- Αρχαιολογίας, οι οποίοι έχουν τη Φιλοσοφία συνήθως ως επιλεγόμενο μάθημα ή διδάσκονται τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη κυρίως από φιλολογικής πλευράς.

Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας είναι η σωτηρία των ψυχών μας.

 

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης: “Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στη θρησκεία μας, την πίστη μας”

 

«Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στη θρησκεία μας, την πίστη μας».

«Πρέπει όλοι μας να διαδίδουμε την Ορθοδοξία. Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στο θρησκεία μας, την πίστη μας. 

Ο Αγιος Νεκτάριος είναι το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, πρέπει να τον μιμηθούμε. Η αγάπη είναι μεγάλο πράγμα. Ο Θεός δε διώχνει κανέναν. Η Παναγία μας μεσιτεύει προς τον Θεό. Είναι στο πλευρό μας και μας καθοδηγεί. Εμείς όμως δεν τους αγαπάμε πραγματικά, το Θεό μας, την Παναγία τους Αγίους μας. Στη πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και προσευχή.

Κι εγώ πολλές φορές έχω φτάσει στο τέλος της ζωής μου, αλλά όμως με γυρίζει πίσω ο Θεός. Για ποιο λόγο άραγε; Να μετανοήσω; Από το κρεβάτι που βρίσκομαι θέλω να στηρίξω τα αδέλφια μου. 

Συλλείτουργο για τα 20 χρόνια ποιμαντορίας του Πειραιώς Σεραφείμ

 

Τρισαρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, υιικής αγάπης και εκκλησιαστικής οικογενειακής χαράς, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι (20) ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Τον πνευματικό πατέρα της τοπικής μας Εκκλησίας πλαισίωσαν κληρικοί και λαϊκοί, δίνοντας ζωντανή μαρτυρία της πατρότητας, της συνέχειας και της ενότητας που χαρακτηρίζουν την ποιμαντική του διακονία.

Στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης κ. Χρυσοστόμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε και την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του Διακόνου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, π. Γεωργίου Χρυσού.

Απευθυνόμενος προς τον π. Γεώργιο, ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στο Μυστήριο της Ιερωσύνης ως προσωπική Πεντηκοστή, τονίζοντας ότι ο Ιερέας καλείται να γίνει οικονόμος της Χάριτος, λειτουργός των Ιερών Μυστηρίων και μιμητής των Αγίων, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους Αγίους Νικόλαο τον Πλανά και Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη ως πρότυπα ιερατικής ζωής, Ιερά Λείψανα των οποίων «αναπαύονταν επί της Αγίας Τραπέζης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος.

Παράλληλα, αναφερόμενος στην πνευματική πορεία, την οικογενειακή ζωή και την επιστημονική κατάρτιση του π. Γεωργίου, τον προέτρεψε με πατρική στοργή να σηκώσει με πίστη, ταπείνωση και αγάπη τον Σταυρό της Ιερωσύνης, δοξάζοντας το Θεό μέχρι τέλους της ζωής του.

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

 

Δεν αρκεί η νοσταλγία του παραδείσου, χρειάζεται η έμπρακτη μετάνοια.

 

Ἄσωτος σημαίνει μὴ σωζόμενος. Ἀλλὰ ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς σώθηκε. Καὶ σώθηκε, ὅταν ἐγκατέλειψε τὶς ἀσωτίες, ὅταν ἐπέστρεψε στὸν πατέρα του, ὁὁποῖος τὸν ἀγαποῦσε, ἀκόμη κι ὅταν ἐκεῖνος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά του.

Καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ πατέρα ἦταν σίγουρα μεγαλύτερο, ὅταν ὁ γιός του βρισκόταν σὲ ξένη γῆ. Ἔτσι εἶναι συχνὰ οἱ γονεῖς· χαίρονται, ὅσο τὰ παιδιά τους εἶναι κοντά, καὶ πονοῦν, ἀγωνιοῦν γι’ αὐτά, ὅταν ἐκεῖνα τοὺς ἐγκαταλείπουν. Πικραίνονται, μὰ περιμένουν…

Δὲν τὸν μάλωσε, ποὺ ζήτησε τὴ μισὴ κληρονομιά· δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ ἀνοίξῃτὰ φτερά του καὶ νὰ πετάξῃ· γνώριζε καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα τὸν παρορμητισμὸ καὶ ἴσως τὴν ἐπιπολαιότητα τοῦ γιοῦ του παιδιόθεν καὶ πιθανῶς νὰ ὑποψιαζόταν τὸν οἰκονομικό του καὶ κοινωνικὸ κατήφορο, ὅμως δὲν τὸνἐμπόδισε νὰ φύγῃ, κι ἂς καταλάβαινε ὅτι ὅλα τὰ χρήματα ποὺ ἔδινε στὸν γιό τουἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἦταν χαμένα. 

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν περίμενε στὸ κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ· κι ὅταν τὸν εἶδε, ἔτρεξε νὰ τὸν καταφιλήσῃ. Δὲν ὑπολόγισε οὔτε τὰ παλιά, οὔτε τὰ καινούρια ἔξοδα. Ἦταν ὁ ἕνας γιός του, πολύτιμη περιουσία του ποὺ χάθηκε καὶ ξανακερδίθηκε.

Περιουσία τοῦ Θεοῦ εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι, ἀδελφοί μου. Καὶ αὐτὴν τὴν περιουσία ἔρχεται ὁ διάβολος νὰ κλέψῃ καὶ νὰ ἀτιμάσῃ. Περιουσία ἀνεκτίμητη, μὲ τὴν ὁποία τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ, γιατὶ εἶναι αἰώνια καὶ ποτὲ δὲν χάνει τὴν ἀξία της, ἀκόμη κι ἂν βρεθῇ ἀνάμεσα σὲ ἀκαθαρσίες. 

Αὐτὴν τὴν περιουσία τὴν πανάκριβη ὁ Θεὸς τὴν ἀντάλλαξε μὲ τὸν μονάκριβο θησαυρό Του, τὸν Συνάναρχο καὶ μονογενῆ Υἳό Του, ἔτσι ὥστε νὰ τὴν ἀποθησαυρίσῃ στὰ μέχρι τότε ἄδεια ταμεῖα τοῦ οὐρανοῦ.

Ὁ εὔσπλαχνος πατέρας προσκαλεῖ σὲ πανηγύρι τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς. Παραθέτει πλούσιο τραπέζι μὲ ὀρχήστρα καὶ χορό. Τέτοιο πανηγύρι γίνεται καὶστὸν οὐρανό, ὅταν ἕνας ἁμαρτωλὸς ἐπιστρέφῃ στὸν Θεό Πατέρα. Καὶ τὰ πανάκριβα ῥοῦχα, τὸ πολύτιμο δαχτυλίδι, τὰ καινούρια ὑποδήματα, ἔρχονται νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι ἡ πατρικὴ ἀγάπη εἶναι συνεχὴς καὶ ἀληθινή, ὅπως τέτοια εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν καθένα μας. Ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνας παράγοντας ποὺ καθορίζει, ἂν αὐτὴ ἡ ἀγάπη θὰ μείνῃ ἀνεκμετάλλευτη ἢ ἂν θὰ ἀξιοποιηθῇ πρὸς ὄφελος τοῦ ἀγαπημένου· κι αὐτὸς ὁ παράγοντας εἶναι ἡ ἔμπρακτη ἀπόφαση. 

Ναί! ἔμπρακτη ἀπόφαση νὰ ἐπιστρέψουμε μὲ μετάνοια πρὸς τὸν Θεὸ χρειαζόμαστε, ἀδελφοί μου, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὴν τὴν ἀγάπη·ἔμπρακτη ἀπόφαση ποὺ ξεκινᾶ, μόλις ἔλθῃ ὁ ἄσωτος ἑαυτός μας «εἰς ἑαυτόν» μέσα στὴ λάσπη τῶν χοίρων παθῶν καὶ τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἡδονῆς, καὶ φτάνει ἕως τὸν μόσχο τὸν σιτευτό.

Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό…;

  

«Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά Εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις Εικόνες Αγίων στο σπίτι σου, Κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις Ελεημοσύνη, να ακούς Ομιλίες Θεολογικές, να Ταπεινολογείς και να μιλάς Πνευματικά ... Όμως να είσαι θυμωμένος με τους άλλους! Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς…!!!

Να μην ικανοποίησαι με τα λεφτά που έχεις, με τις ανέσεις που έχεις, να νοιώθεις καταπιεσμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος με όλα και όλους, να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση και ανταγωνισμό με ό,τι και όποιον βρίσκεται δίπλα σου ... Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις Χριστό, όσο και αν μιλάς για Χριστό! Αυτό μυρίζει Θάνατο…!!!

Η πατρικ αγκαλιά του Θεού

  

 

Κυριακή του Ασώτου: Να είσαι ρεμάλι και να αμαρτάνεις κάθε δευτερόλεπτο αλλά να σε περιμένει η πατρική αγκαλιά του Θεού με τα χέρια ανοιγμένα, ματωμένα και να σου ψιθυρίζει:

«Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να συμβαίνει εγώ σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα». Μια αγκαλιά που δεν δικάζει τη ζωή σου, αλλά αγκαλιάζει τα τραύματα σου. 

Εκεί που νομίζεις ότι θα κλείσει η πόρτα για τη θανατική σου ποινή ξαφνικά ανοίγουν οι Πύλες του Παραδείσου και είσαι προσκεκλημένος με βασιλική περιβολή. Μόνο ένας Θεός, ένας τρελά ερωτευμένος Θεός θα μπορούσε να ενεργήσει με τέτοια αγάπη. 

Αυτός ίσως είναι και ο μεγαλύτερος μας λυγμός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, παρά μόνο αν γονατίσουμε με ταπείνωση, διότι στα υπόγεια της μετανοίας βρίσκεται η θέα Του! 

Η καλύτερη ώρα της πραγματικής μας Ανάστασης είναι η στιγμή που θα πούμε μέσα από την καρδιά μας «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου» και θα αλλάξουμε τους δείκτες της πυξίδας της ζωής μας από τη Δύση, προς την Ανατολή του ήλιου της δικαιοσύνης Χριστού.

Όσοι είναι αποφασισμένοι

 

Ο Κύριος ζήτησε και ζητά να τον ακολουθήσουν όσοι είναι 

αποφασισμένοι να σηκώσουν το σταυρό τους, όσοι είναι έτοιμοι 

να πεθάνουν, να αρνηθούν τις απολαύσεις και την τρυφή. 

Διότι όποιος αγαπά την ασφάλεια και τις ηδονές της παρούσης ζωης

 είναι εχθρός του σταυρού, αυτού του σταυρού που ο χριστιανός αγαπά